Wenn er ganz brav syg und lang, lang däät uusschloofe, derf er s allererscht Mool dr Ändstraich miterlääbe, het dr Babbe em glaine Pierrot versproche. Dä isch nämmlig nohn em erläbnisrychen und aasträngende Kinderzyschtig dehaim wien e Härdepfelsagg uff s Bett gfallen und het vor luuter Miedigkait fascht no s Guetnacht-Schmitzli vergässe. Mit em Verspräche vom Babben im Ohr und eme zfridene Lächle uff em Gsicht isch denn dä Gnirps sofort ypfuust – grad wien e Murmeli. Uff jeede Fall het en d Mamme geschtert am zwai z Midaag miesse go wegge.

Das muess si ammen au, wenn dr Pierrot in d Häfelischuel sott und nit wirgglig Luscht druff het. Doch dismool isch er grad hällwach worde, won er gheert het, ass er derf zueluege, wenn si Unggle Pierrot – jo Si wisse, dä mit syne Dambuure-Kolleege – im Imbergässli dr Ändstraich ruesst. Und nohn em allerletschte Straich 2004 haisst’s jetz fir baidi Pierrots aifach: 347 Mool schloofe bis zem Morgestraich am 13. Hornig 2005…