Zäh Johr alt isch er dr Ueli, het drey Gschwisterdi und isch dr jingscht Spross von ere guet situierte Basler Beamte-Famylie. D Mamme isch Schnitzelbängglere, dr Babbe ruesst in ere Alte Garde, sy eltere Brueder isch e laidlig guete Dammbuur im Stamm, und d Schweschter pfyfft im ene Schyssdräggzigli mit. Fasnacht mache – das het dr Ueli also scho mit der Muetermilch gsuggelet.

Ganz glar isch au är als glaine Gnirps in d Drummelstund, und scho bald het s e Gattig gmacht, wien er d Straich uff s Beggli glegt het. Er het esoon e gueti Oodere fir s Drummle gha, ass er das Johr noh zwai Jeehrli Iebe nit bi de Binggis, nai grad in dr Junge Garde hätt kenne ystoh.

Doch zerscht emool isch no Snöbe – die zwaiti Lydeschaft vom Ueli – zem Zug koo. Mit dr Famylie vo sym Schuelkamerädli Marc het er derfe uff d Länzerhaid fahre. Vor em wunderscheene Châlet, wo diräggt an der Pyschte glägen isch, hänn si no e glai «Sunnehysli» gha, wo si allewyl iber dr Midaag sinn go e feyni Subben ässe und au e bitz sinnele.

Dr Ueli aber het vo dehaim s Beggli mitgnoo und uff eme glaine Disch im Sunnehysli jeede Daag e Stund giebt. E mängge Schyfahrer – uff dr Länzi wimmlets vo Baslerinnen und und Basler… – het uff dr Pyschte aaghalte und voller Gnuess däm Grällele vom Ueli zuegloost. Er sälber isch allewyl ganz im Elemänt gsi, und je neecher ass es uff dr Morgestraich zuegangen isch, isch si Fieber aagstige. Schloofe, das het er numme no vom Heeresage kennt.

Vorgeschtert denn het er no e letscht Mool d Pyschte welle durabb snöbe – und do isch s bassiert. Sy Snöber-Brätt het an ere Wurzle yghängt, dr Ueli isch dumm gfalle und het s Bai broche. Uff aimool isch er uff d Wält koo – laider nit uff die, won er sich s ganz Johr vorgstellt het.