E Bänggler. Dr Hals duet em weh, sy Stimm deent wien e Rybyse, er isch dootmied, d Helgerolle kan er fascht nimm im Arm heebe, esoo sitzt er muetterseelenelai in sich zämmegsungge uff dr Stääge vom «Schlissel».

Er luegt gschwind uff, won e härzig Mäsggli d Freye durabb kunnt und zuen em aanehegglet. «Was machsch denn du esoo ganz elai?», fleetet das Mäsggli zuggersiess und strychlet em ganz fyn iber d Hoor. Dr Bänggler tschuuderets wohlig. Ändlig ebber, won er em s Härz ka uusschitte und won en villicht e bitz verstoht.

«Waisch, y ha scho syt vyle Johr welle go bänggle», foot dr Bänggler aa. «Es isch denn aber allewyl ebbis derzwische koo, doch jetz, wo s Schnitzelbank-Comité‚ sy 75-Johr-Jubileeum fyrt, han y dänggt, jetz zaig y emool, was y ka. D Helge het mer e liebe Kolleeg gmoolt, wo in Fachgrais zimmli bikannt isch.» «Jä und jetz, das isch doch alles guet», unterbricht en s Mäsggli.

«Ebbe nit», schnuuft dr Bänggler schwär. «Y hätt mer das alles vyl lychter vorgstellt. Im erschte Reschtorant ischs jo no gange. S hänn weenigschtens e baar applaudiert, wenn au numme zeegerlig. Im zwaite aber hänn d Gescht seeleruehig wyter gässe, wie wenn y nit doo gsi wär, im ene dritte het ain gmaint „ha, ha, Dichter und Bauer“, im ene vierte hänn si gsait „lueg, das sinn jo Helge vom ene Häfelischieler“.» Dr Bänggler foot a gryne, er bikunnt kai Doon meh uuse.

«Zaig doch emool dy Bangg», sait s Mäsggli und list en. «Waisch, fir mi bisch du dr Bescht. Ändlig emool ain, wo nit an dr Sauglogge zieht – ych ämmel find dyni Värs ganz feyn, ehrlig!»

Em Bänggler syni Auge feen a lychte wie Wunderkerzli und er brinzlet: «Ass du my dreeschtisch, das isch wirgglig schwär in Ornig, jetz frai mi richtig uff dr näggschti 17. Hornig!»