Kurz vor de nyne am Zyschtig demorge uff em Minschterblatz. Vor em Minschter stoht e dytschi Raisgrubbe vo ebbe 30 Persone. D Raislaitere iberzygt mit ihrem groosse Fachwisse und erglärt grad die historische Figuure, wo men am Minschterportal gseht.

Doch s isch gschpässig, die intressanten Informatione schyne niemerts z interessiere – Kunschtstigg, uff em Blatz isch jo aini vo de greeschte Freyliecht-Kunschtuusstellige z gseh, d Ladärne-Uustellig mit iber 200 Exponat.

Und will die Tourischtinnen und Tourischte das ainzigartig Spedaggel gwis no nie erläbt hänn, lehn si d Raislaitere aifach schwätze, schlyche sich uff lyslige Sohle dervo und gehn nohtisnoh quasi im farbebrächtige Ladärnemeer under.

Doch nit numme si sinn scho so frieh demorge uff em Minschterblatz aazdräffe. Nai, do git sich allergattig Lyt e «Stelldichein» – und jeedes Johr ka me die glyche und allewyl neyi beobachte.

Do isch emool s Velggli vo de Fotografinnen und Fotografe, wo die friehe Morgestunde derzue benutze, in aller Seelerueh ihri Stativ uffzstelle und esoo d Ladärne uus ganz bsundere Bliggwinggel abliechte z kenne.

E zwaiti Gattig sinn Räntnerinnen und Räntner, wohrschynts au sottigi, wo frieher sälber Fasnacht gmacht hänn und bim Aabligg vo all däne scheene Fasnachtshelge uff de Ladärne in alte Erinnerige schwelge.

Me gseht aber au jungi Miettere und Vättere, wo mit ihre Glaine d Gläägehait ergryffe, no ohni groosse Truubel die farbige Maischterwärgg z gniesse. Zue däre Zyt laufe aber scho mindeschtens iber 100 Lyt dur d Ladärnegasse, luege – und lääse: d Ladärnevärsli. Doch dr aint und die ander mechte no meh iber die uusgspilte Sujets erfahre. Will y mit mym Notizblogg wohrschynts en «offizielle Ydrugg» mach, frooge si mi: «Do ka me doch Zeedel kaufe – wo denn?» Richtig, ämmel fascht. Denn au wenn s jetz scho bald halber zähni isch, isch dä Stand, wo sunscht amme die Zeedel bygelet baraat lyge, no menscheläär – au hinderem «Laadedisch». E Dolgge im Rainheft, wo hoffetlig s näggscht Johr glescht wird.