In dr Freye Strooss stoht e jungi Mamme mit ihre Kinder am Stroosserand und luegt em bunte Drybe uff dr Gass zue. Irgendwie macht sie e nidergschlagene Ydrugg uff mi, y waiss nit worum. S greescht Kind von ere, d Barbara, isch ebbe acht Johr alt, dernoh kunnt dr fimfjährig Florian, dr Glainscht dä isch no im Huggepagg. Allne drey het si wenigs chtens rooti Bäggli gmoolt, fir e Larve und erscht rächt fir e Goschdym hätt s Gäld niene aaneglängt.

Won e feyni Pfyffergruppe mit em Pfyffergruess durabb stolziert, bloost d Barbar a ganz fescht und stolz in e Kartonrehrli, wo si druus ihr aige «Piccolo» bascht let het. Dr Florian bikunnt s Muul fascht nimme zue, wo die «Griene Hind» mit «Tämpo 120» duremarschiere und e supermaximale «Drummler» ruesse. Doch denn wott er ihne nadyrlig in nyt nohstoh. Er wirblet mit zwai Bambusstäggli wie wild uff synere We schdrummle umme, won em d Mamme, esoo guet wie s ebbe gangen isch, e «richtigi» Drummle druus konstruiert het.

Die jung Famylie lauft denn e baar Schritt wyter und kunnt bi dr Hauptposcht an e Stand, wo me Räppli ka kaufe. Glar, wo die baide greesere Kinder anderi gsehn wie sie Räppli kenne wärfe, bättle si d Mammen aa: «Derfe mer au?» «Ihr wisset doch, ass dr Babben arbetslos isch und mir mien spare», bittet d Mamme um Verständnis. Isch es nit himmeldruurig, ass in unserer allewyl no ryche Stadt gwisse Famylie fir e baar Räppli d Frangge fähle?