Iber d Gugge wärde syt Johr und Daag nit numme harmonischi Deen gspuggt. «Das sinn jo numme Zwaitglass-Fasnächtler, s bruucht halt nit vyl, um in ere Gugge mitschränze z kenne», heert men ebbe. Oder au: «Waisch, s isch halt scho primitiv Volgg, wo do mitbloost und tschätteret, muesch si nummen aaluege», giftlet e Dammbuur oder e Piccolospilere am Stammdisch.
Ganz abgseh dervo, ass me sottigi Bemerggige guet und gärn mit unfasnächtligem Rassismus kennt bezaichne, mag s jo sogar stimme, ass d Aaforderige fir s Drummlen oder Pfyffe lehre heecher sinn als fir s Schränze. Das duet aber gar nit zer Sach, denn es goht um Dolleranz: E jeede sott esoo kenne Fasnacht mache, wie s ihm bliebt.
Kunnt no derzue, ass e mänggi Gugge in Sache Ferderig vo fasnächtligem Nohwuchs lobeswärti Aasträngige undernimmt. Es fallt nämmlig uff, ass vor vyle Guggen e groosse Vordrab mit ere ganze Hampfle Binggis stolziert. Wider anderi lehn ihri Glaine uff eme scheene Waage voruusfahre und Bhaltis verdaile. Esoo wärde si an d Fasnacht aanegfiehrt. Das verdient e ganz digg Loob!



