Zuegää, nadyyrlig wäär s jo no vyl nätter,

mer hätte drey Dääg lang so Määntig-Wätter.

Mer wänn nit schimpfe wäg’ däm bitzli Nass,

und wänn s au daas Joor nit versuume z dangge,

de Glygge, Gugge, Wääge, Schnitzel-Bangge:

Iir händ bewiise drey Dääg uff dr Gass

mit Brachtsladäärne, Helge, Reggwisyte

und gspitzte Väärs, wie men in dääne Zyte,

wo s zringelumme gryyseled und gracht,

wo men is aaliegt, dass sich d Balgge biege,

wo me nit waiss, wenn si jetz aafeen griege –

wie men in dääne Zyte Faasnacht macht.

Dr Dangg goot au an alli guete Gaischter,

an d Hälfer und an d Iiberstunde-Laischter,

d Kadette, d Schugger, d Fyyrweer, d Sanideet,

die, wo d Eleggtrisch-Schalter richtig kippe,

die vo dr BVB und d Butz-Equipe

und ganz e Huuffe, wo me gaar nit gseet.

Miir aber wänn is mit däm Dangg, däm liebe,

in graue Baasler Alldaag zruggverschiebe;

doch, me ka s Moorgeroot scho jetze gsee,

me deerf dr Eerscht im Meerz 04 scho bueche

und sofoort wider afo Süüschee sueche…

Bis glyy, in däm Fall, s Fasnachts-Comité