Dr Pierrot sitzt am Donnschtig demorge kurz noh de Viere dootmied am Glaibasler Rhyufer uff ere Stääge. Sy Larve het er uff dr Schooss und starrt si ganz in Gedangge versunggen aa. Er git sich e Rugg und luegt ere denn ganz dief in d Auge und sait mit zittriger Stimm: «Waisch, jetz het is denn der Alldaag wider. S isch gar noonig esoo lang här, wo do fascht alles glänzt het. Die Zyte sinn laider verby, in vyle Buude gits Abbau doo und Abbau dert. Dr Lagg isch ab – mir aber sinn ainewääg laggiert.»

Dr Pierrot macht e kurzi Pause, verdruggt ganz lys e Drääne, holt dief Luft und sait mit schon e bitz feschterer Stimm: «Aber waisch, du hesch es doch besser. Nadyrlig isch dy Lagg au e bitz matter worde. Aber er wird uffgfrischt und glänzt denn wie in alte Zyte. Fraie mer is baide doch uff dr 22. bis 24. Hornig 2010 – denn bi au ych wider esoo laggiert wie Du!»